23 maart 1981 overleed Mike Hailwood, ook bekend als 'Mike the bike', na een tragisch verkeersongeval. Tijd voor een terugblik op de man die de beste´wegracecoureur van de 20e eeuw´was.
De Engelse coureur Stanley Michael Bailey (Mike) Hailwood, geboren in Oxford op 2 April 1940 startte zijn race-carriere in 1958. Een jaar later won hij al in Ulster de 125 cc GP.
De echt grote doorbrak kwam er toen zijn vader in 1961 vier Honda productiemachines uit Japan liet overkomen voor de wereldvermaarde TT van 'Isle of Man'.
Mike won 3 van de 4 klassen waarin hij uitkwam, in de vierde viel hij uit met pech.
Met zijn productiemachines versloeg hij fabrieksrijders en andere groten uit het motorcircuit zoals als Jim Redman, Gary Hocking en Bob MacIntyre. Datzelfde jaar wist hij ook de wereldtitel in de 250cc-klasse binnen te rijven met zijn Honda.
Vanaf 1962 lag Mike Hailwood onder contract bij bij MV Agusta en werd van 1962 tot 1965 wereldkampioen 500 cc.
In 1966 ruilde Hailwoord Agusta opnieuw in voor Honda en bestuurde de Honda RC 165 uitgerust met een 250 cc 6-cilindermotor waarmee hij wereldkampioen werd. Met een opgeboorde RC165 (net geen 300 cc) veroverde hij de wereldtitel in de 350cc-klasse, dit terwijl de 250cc én de 300 cc-versie bekend stonden als bestuurbare motoren. In 1967 veroverde Mike the bike opnieuw wereldtitels in de 250 én 350cc-klasse, waarmee zijn totaal op 9 wereldtitels kwam.
In 1968 besloot Honda haar motorrace-activiteiten in te ruilen voor de Formule-1. Maar Hailwood was met zijn contract aan Honda gebonden waardoor hij zijn beide wereldtitels niet kon verdedigen. Hij kreeg wel zijn jaarsalaris èn de Honda-racemotoren waar hij ironisch genoeg niet mocht mee deelnemen aan Grand Prix-wedstrijden. De jaren daarop verscheen Hailwood nog op enkele internationale races met racemotoren van verschillende merken. In 1973 ruilde hij motorsport in voor de autosport, echter zonder grote successen. Wel werd Mike een held door Clay Reggazoni uit zijn brandende auto te redden. Hij behaalde een formule II wereldtitel maar formule I succes zat er niet in.
In 1978 stapte Mike Hailwood terug over naar zijn eerste liefde, de racemotor. Hij had echter geen fabriekscontract. Voor de TT van Isle of Man bood Yamaha hem via zijn sponsor Martini een een paar racemachines aan: Een TZ 250, een TZ 500 en een TZ 750. Voor de grootste klasse (de F1) gebruikte hij een aftandse Ducati. Wat niemand had verwacht (Hailwood nog het minste) gebeurde: Mike liep in de 1e ronde al 14 seconden uit op zijn grootste concurrent Phil Read (Honda). Hailwood had maar liefst 11 jaar niet meer op dit niveau geraced en won de race! In de andere klassen lieten de Yamaha's hem in de steek, maar zijn comeback in de motorwereld was al geslaagd. Na deze overwinning in de TT van Isle of Man, startte Mike the bike samen met zijn vriend Rodney Gould in Engeland een motorzaak. Voor de TT van isle of Man van 79' bleef hij bij Ducati maar kon niet over een echt concurrentiële F1- motor beschikken. Wel kreeg hij een oude Suzuki 500 waarmee hij toch de Senior TT won.
In 1979 stopte Mike met de motorsport. Maar tijdens de training voor zijn afscheids-race in Donnington viel hij waardoor hij niet kon deelnemen aan de race zelf. Zijn laatste (demonstratie-) rondjes reed hij in Augustus 1979 samen met Giacomo Agostini op MV Agusta's.
23 maart 1981 overleed Mike Hailwood na een tragisch ongeval. Toen hij met zijn kinderen iets te eten ging halen, botste hij op een vrachtauto. Zijn dochtertje Michelle (9) was op slag dood en zijn zoontje David (6) was ernstig gewond. Mike werd met ernstig hoofdletsel in het ziekenhuis van Birmingham opgenomen en overleed 2 dagen later op 23 maart. Mike Hailwood is wellicht de grootste motorracer allertijden omdat hij op àlles met 2 wielen snel was, of het nu een goede racemotor was of niet. Vandaar de bijnaam 'Mike the bike' met 10 wereldtitels op zijn naam.
1. 1961 250 cc Honda 2. 1962 500 cc MV Agusta 3. 1963 500 cc MV Agusta 4. 1964 500 cc MV Agusta 5. 1965 500 cc MV Agusta 6. 1966 250 cc Honda 7. 1966 350 cc Honda 8. 1967 250 cc Honda 9. 1967 350 cc Honda 10. 1978 F1 Ducati Bezoek de officiële website van Mike Hailwood, alias 'Mike the bike'
Reactie toevoegen